Satranç – Stefan Zweig

“Bize hiçbir şey yapmadılar, bizi tümüyle hiçliğin içine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar baskı yapmaz.”


Zweig’a olan hayranlığım gittikçe artıyor. Yazar, bir büyücü misali, küçücük kitaplara o kadar duygu ve düşünceyi nasıl sığdırıyor şaşıyorsunuz. Kitabın kapağını değil de sanki büyülü bir kutunun kapağını kaldırıyorsunuz ve o dışardan incecik gördüğünüz kitabın dipsiz bir kuyu olduğunu anlıyorsunuz. Nazi Almanyası’nın ve İkinci Dünya Savaşı’nın yıkıcılığını yaşamış bu naif insanın ne kadar sarsıldığını alttan alta seziyorsunuz. Belki de yaşadığı duyguların yoğunluğunu aynı yoğunlukta kitaplarına aktarması onu bu kadar özel yapıyor. Önceki kitabında da olduğu gibi yine kitabı elimden bırakmadan, heyecanla hatta sayfaları bile sabırsızca çevirerek okudum. Öyle ki bir ara kendimi bir fıçının içinde yokuş aşağı yuvarlanıyormuş gibi hissettim ve kitabı okumaktan kendimi alamadım. Böyle okunan bir kitabı bitirdiğinizde de etkisi hemen geçmiyor tabi ki. Sanki bir boşluğa düşüyor, yazarın size yaşattığı duyguları anlamlandırmaya çalışıyor, az önceki verdiğim örnekten devam edersem yuvarlanan fıçı durmuş da siz içinden çıkmışınız ve baş dönmenizin geçmesini bekliyormuş gibi hissediyorsunuz. Bundan sonra da fırsat buldukça Zweig okuyacağım, umarım diğer kitaplarından da aynı zevki alırım her daim favori yazarlarımdan olur.

Satranç
Satranç

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir